Μεγαλώνοντας στην Αγέλη Lunastone, έμαθα έναν βάναυσο κανόνα: οι άνθρωποι δεν έχουν σημασία. Το να είμαι η καμπυλόγραμμη, εύθραυστη ανθρώπινη κοπέλα ανάμεσα σε άγριους λυκάνθρωπους σήμαινε μια ζωή γεμάτη εκφοβισμό, κρύψιμο και σκυμμένο κεφάλι. Πίστευα ότι ήξερα τη θέση μου στις σκιές. Μετά ήρθαν τα δέκατα όγδοα γενέθλιά μου. Μια ανάσα. Αυτό ήταν όλο που χρειάστηκε ο Ζάντερ, ο πιο τρομακτικός και φονικός Άλφα στην ιστορία μας, για να παγώσει. Τα κατάμαυρα μάτια του κλείδωσαν πάνω στις καμπύλες μου, φλέγοντας από μια σκοτεινή, πρωτόγονη πείνα που έκανε τα γόνατά μου να λυγίσουν. Δεν έχω νύχια. Δεν έχω λύκο. Είμαι ό,τι δεν θα έπρεπε να θέλει ένας ισχυρός Άλφα. Αλλά όταν ο Ζάντερ με στριμώχνει, με το επιβλητικό του ανάστημα να με παγιδεύει στον τοίχο, το άγγιγμά του λέει μια διαφορετική ιστορία. Δεν τον νοιάζει που είμαι άνθρωπος. Δεν τον νοιάζουν οι κανόνες της αγέλης. Ξέρει μόνο ένα πράγμα: θα διεκδικήσει κάθε σπιθαμή πάνω μου, και ο Θεός να βοηθήσει όποιον προσπαθήσει να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του.
