Afgelopen herfst ging ik naar mijn slaapspecialist in het Amsterdam UMC met 11 jaar slaapdagboek in mijn hand. Hij las het door, keek toen op en zei iets wat ik hem nooit zal vergeven. “We hebben geprobeerd wat we kunnen. U moet proberen uw leven weer op te pakken. Sommige mensen reageren gewoon niet op slaapmedicatie.” Mijn leven weer oppakken. Niet reageren op medicatie. Ik ben jurist. Bij De Brauw Blackstone Westbroek. Ik heb bedrijven aangeklaagd voor miljarden. Ik ben mijn grip op het leven niet kwijtgeraakt. Ik liep zijn kamer uit, ging in mijn auto op de parkeerplaats zitten, en bleef daar veertig minuten zitten. Niet huilend. Denkend. Ik had deze film al één keer eerder gezien. Ik had gezien hoe hij mijn moeder twaalf jaar lang verwoestte. En ik was niet van plan om elke zes maanden in een slaapkliniek te zitten en gemonitord te worden terwijl hetzelfde met mij gebeurde. Maar eerst moet ik vertellen wat ik zag. Want als je moeder of oma dezelfde weg heeft afgelegd, dan ken je al delen van dit verhaal. En de delen die je niet kent, zijn de delen die je woedend zullen maken. Mijn moeder was de scherpste vrouw die ik ooit heb gekend. Ze was 23 jaar hoofd administratie bij BAM. Ze herinnerde zich de verjaardag van elke collega. Ze kon vertellen wat ze droeg op de bruiloft van haar zus in 1972 en welk liedje er speelde toen mijn vader haar ten huwelijk vroeg. Het eerste teken was zo klein dat ik me schaam dat ik erom lachte. Ze belde me op een dinsdag. Vertelde een verhaal over iets wat bij het koor was gebeurd. Ik zei: “Mam, dat heb je gisteren al verteld.” Het werd stil. Toen zei ze: “Heb ik dat gedaan?” met een klein stemmetje dat niet als haar klonk. We noemden het seniorenmomentjes. We maakten er grapjes over. Zij maakte er grapjes over. Twee jaar later maakte niemand nog grapjes. De woorden begonnen te verdwijnen. Ze praatte en stopte gewoon. Midden in een zin. Je kon zien hoe ze zocht. Het woord lag daar en ze kon er niet bij. Ze wuifde met haar hand en zei: “Ja, jullie weten wat ik bedoel,” en wij vulden het woord in en gingen verder alsof het niets was. Het was niet niets. Daarna begon het maskeren. En dat is het deel dat het meeste pijn doet om aan terug te denken. Ze had briefjes. Overal. Gele post-its op de koelkast. Op de badkamerspiegel. Op het dashboard van de auto. Ze belde mij en vroeg naar mijn naam voordat ze mijn broer belde, omdat ze bang was ons door elkaar te halen. Ze kwam altijd 20 minuten te vroeg op elke familiebijeenkomst, zodat ze kon observeren wie er was voordat ze iemands naam hoefde te zeggen. Mijn moeder. De vrouw die 23 jaar lang elke klant bij BAM onthield. Bluffte zich door gesprekken heen omdat ze doodsbang was betrapt te worden. Haar arts zei dat het normaal ouder worden was. Dat ze mentaal actief moest blijven. Dat ze kruiswoordpuzzels moest doen. Ze deed drie jaar lang elke ochtend kruiswoordpuzzels. Haar brein werd slechter. Ze deden testen. “Milde cognitieve stoornis.” Schreven Aricept voor. €110 per maand. Het deed niets. Ze liet het fornuis aan. Niet één keer. Regelmatig. Mijn broer vond de keuken vol rook en een pan vastgebrand op de kookplaat. Mijn moeder zat in de woonkamer. Ze herinnerde zich niet dat ze hem had aangezet. Ze verdwaalde onderweg naar het koor. Een route die ze twintig jaar lang elke donderdag had gereden. Ze belde me huilend vanaf een parkeerplaats in Amstelveen omdat ze niet wist waar ze was. En toen de kerstvakantie van acht jaar geleden. Ze keek naar mijn zoon, haar kleinzoon, twaalf jaar oud, degene die ze haar “kleine schaduw” noemde omdat hij haar overal volgde. Ze keek naar hem en zei: “En wie is deze lieve jongen?” Ze herkende hem niet. Mijn zoon keek naar mij. Ik vergeet zijn gezicht nooit. Hij begreep niet wat er net was gebeurd. Hij wist alleen dat zijn oma naar hem keek alsof hij een vreemde was. Ik ging naar het toilet en kwam lange tijd niet terug. Vier maanden later verhuisde ze naar een verpleeghuis in Amsterdam-West. De vrouw die drie kinderen had opgevoed en de financiën voor BAM had geleid en nooit één enkel nummer vergat. Zat in een kamer met een verzorgende die twee keer per dag bij haar kwam kijken. Ze woonde daar drie jaar. Sommige bezoeken herkende ze ons. Sommige niet. Het laatste jaar herkende ze ons meestal niet. Ze stierf op een woensdagochtend. De verzorgenden zeiden dat ze vredig was. Ik weet niet wat vredig betekent als je je eigen kinderen al acht maanden niet hebt herkend. Ze was 74. Ik was 47 toen ze stierf. En ik droeg twee dingen mee uit die ervaring. Het eerste was een verdriet zo zwaar dat ik een jaar lang niet over haar kon praten. Het tweede was angst. Want ik wist dat wat haar brein ook had meegenomen, het ook in mij zat. Daarom deed ik vorig jaar die 23andMe-test. Niet omdat ik het wilde weten. Omdat ik moest weten of ik moest vechten, of dat ik zou doen wat mijn moeder had gedaan. Kruiswoordpuzzels en doktersbezoeken en “kom over zes maanden terug” totdat er niets meer was om mee terug te komen. De test bevestigde wat ik al in mijn botten voelde. Verhoogd risico. De APOE4-genvariant. Degene die het brein extra kwetsbaar maakt voor precies het soort schade dat mijn moeder verwoestte. En dit is waar niemand in Nederland over praat. Slaaponderzoekers hebben data gepubliceerd die laten zien dat chronisch slaaptekort over tien jaar het risico op Alzheimer met ongeveer 40 procent verhoogt. Voor iemand met APOE4 is het cijfer nog erger. Ik heb al 11 jaar niet goed geslapen. Ik wist dat de klok tikte. Dus ik deed wat ze zeiden. Sedix. Valerina Forte. Lergigan. Promethazine wanneer ik helemaal niet kon slapen. Mirtazapine vier maanden lang, ik kwam 9 kilo aan en stopte. Atarax. Stilnoct zo nodig gedurende 18 maanden, totdat ik bang begon te worden dat ik zonder niet meer kon slapen. Ik bouwde af onder begeleiding van een privépsychiater in Amsterdam-Zuid, €240 per sessie, acht sessies. Nu zit ik op Theralen + magnesium + Circadin. Ik slaap 4-6 uur per nacht. CBT-i via de huisarts, 12 sessies, leverde niets op. Slaappodcasts vanaf aflevering 1 tot nu. Het hele boek van een slaaponderzoeker. Vier andere slaapboeken. Mindfulness-app, €10 per maand gedurende twee jaar. Een verzwaringsdeken voor €185. Een slaaptracker-ring van €320 die elke ochtend hetzelfde cijfer bevestigde. Diepe slaap 28 minuten. Ongeveer €2.300 aan slaapgerelateerde aankopen in de afgelopen 11 jaar. Plus alle kosten voor receptmedicatie. Plus alle doktersbezoeken. Plus alle uren. Drie maanden op Theralen + magnesium + Circadin. En ik werd nog steeds om 02:30 wakker. Verloor nog steeds woorden midden in zinnen in de vergaderruimte. Stond nog steeds in Albert Heijn naar het schap te staren omdat ik niet meer wist waarvoor ik kwam. Maskeerde nog steeds. Schreef nog steeds briefjes. Ik deed precies wat mijn moeder had gedaan. En kreeg precies hetzelfde resultaat. Daar werd ik boos. Want niemand, geen enkele arts in 11 jaar van mijn eigen slapeloosheid, geen slaapspecialist, geen psychiater, had ooit gezegd: “Misschien moeten we kijken naar WAAROM u niet slaapt in plaats van een nieuwe pil uit te schrijven.” Waarom werkte het niet? Ik moest het weten. Niet het medische antwoord dat ze geven om je stil te krijgen. Het echte antwoord. Dus ging ik zitten en deed onderzoek. Ik ben jurist. Ik kan onderzoek doen. Ik nam twee weken vakantie, belde mijn zoon en zei dat ik niet bereikbaar was per mail, en ik las. Wetenschappelijke tijdschriften. PubMed. De Cochrane-database. Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde. En wat ik vond is zo simpel dat het nog onvergeeflijker is dat niemand het mijn moeder heeft verteld. Wanneer je magnesium of melatonine of Stilnoct slikt, gebeuren er twee dingen. Het eerste: de stof gaat door de maag en wordt afgebroken door maagzuur. Slechts een fractie bereikt het bloed. Het tweede: wat het bloed bereikt, piekt binnen 60-90 minuten en crasht binnen vier uur. Je valt in slaap op de piek en wordt wakker in het dal. Daarom word je om 02:30 wakker. Daarom houdt Stilnoct na zes maanden op met werken. Daarom nam mijn moeder drie jaar lang Aricept en werd ze slechter. Het is niet dat je de verkeerde ingrediënten neemt. Het is dat je ze in de verkeerde vorm neemt. Nu komt het deel dat me echt kwaad maakt. Er IS een manier om slaapsignalen gelijkmatig over acht uur af te geven zonder door de maag te gaan. Die bestaat. Die is onderzocht. Die werkt. Het heet transdermale afgifte. Via de huid, direct naar het bloed, gelijkmatig de hele nacht door. Maar er zit geen patent op 5-HTP. Er zit geen patent op passiebloem. Er zit geen patent op valeriaan. Er zit geen patent op magnesium. Het zijn stoffen uit de natuur. Je kunt niet patenteren wat uit de aarde groeit. En wat je niet kunt patenteren, kun je niet voor €110 per maand verkopen zoals Aricept. Dus blijft het liggen in wetenschappelijke tijdschriften die niemand leest, en niemand vertelt vrouwen zoals mijn moeder en ik dat het bestaat. De oestrogeenpleister bestaat sinds 1986. De nicotinepleister sinds 1991. De pijnpleister met fentanyl sinds 1990. De farmaceutische industrie begreep transdermale afgifte 35 jaar geleden al, maar alleen voor de stoffen die ze konden patenteren. Magnesiumglycinaat in een pleister? Geen patent. Geen farmaceutische vertegenwoordiger die je huisartsenpraktijk belt om erover te vertellen. Geen miljoenen voor marketing. In Nederland worden elk jaar honderdduizenden recepten voor slaapmedicatie uitgeschreven. Ze kosten de Belastingdienst, zorgverzekeraars en patiënten honderden miljoenen euro’s. Daar zit het geld. Daarom heeft je arts Mirtazapine in de pen. Niet omdat het het beste voor jou is. Omdat het het enige is waar hij of zij informatie over krijgt. Ik vond Veluna via een collega-advocaat die in dezelfde 23andMe-groep op Reddit zat als ik. Zij was 51, had ook APOE4, had ook alle orale slaapmedicatie genomen, inclusief Mirtazapine, en gebruikte Veluna al vijf maanden. Ze stuurde me de link. Ze schreef: “Het is een slaappleister, ongeveer 3 bij 3 centimeter, die je op de binnenkant van je onderarm plakt voordat je naar bed gaat. Hij blijft acht uur zitten en geeft de ingrediënten gelijkmatig af via de huid. Magnesium, L-tryptofaan, valeriaan, passiebloem, 5-HTP, hop. Via de huid, niet via de maag. Het is niet weer een slaaptablet. Het is een verandering van vorm. Hetzelfde principe als de oestrogeenpleister waar je vast van hebt gehoord, maar niet-hormonaal en niet-verslavend.” Ik dacht: ik heb alles oraal geprobeerd. Ik heb transdermaal nog niet geprobeerd. Dat is het enige experiment dat overblijft. Ik bestelde diezelfde avond een 30-pack. 02:14 in de Reddit-thread, 02:36 op de bestelpagina. 30 nachten garantie, je betaalt niets als het niet werkt. Wat had ik te verliezen. De pleister kwam op woensdag. Woensdagavond plakte ik hem op de binnenkant van mijn linkeronderarm. Ik nam die avond mijn Theralen niet, omdat ik wilde zien of het op zichzelf werkte. Week 1. Niets dat ik merkte. Ik verwachtte ook niets. Week 2. Ik sliep één nacht door. Niet perfect. Maar ik werd voor het eerst in meer dan twee jaar niet om 02:30 wakker. Mijn hond keek me die ochtend wantrouwig aan bij de ontbijttafel, omdat ik niet de geïrriteerde ochtendvrouw was die hij gewend was. Week 3. Ik zat in een onderhandeling met een autobedrijf en besefte dat ik in vier uur geen enkel woord was kwijtgeraakt. Niet één keer. De woorden kwamen gewoon. Week 4. De ochtendstijfheid in mijn handen die ik al drie jaar had, die normaal 30 minuten nodig had om los te komen. 10 minuten. Daarna 5. Daarna merkte ik het niet meer. Week 6. Ik at met mijn zoon, die twee jaar geleden uit huis was gegaan. Hij kwam uit Leiden naar huis voor het weekend. We praatten drie uur lang. Op zondagochtend, toen hij terugging, zei hij iets wat ik niet ben vergeten. “Mam. Je bent weer zoals je was.” Ik begreep wat hij bedoelde. Ik had niet eens doorgehad aan welke versie van mij hij gewend was geraakt. Week 8. Mijn zus belde me op een avond en zei iets waardoor ik stokte. “Petra. Weet je nog dat gesprek dat ik afgelopen herfst met Maarten over jou had? Over jou. Over of we plannen moesten gaan maken.” Ik wist niet van dat gesprek. Mijn broer en zus hadden een telefoongesprek over mij gehad. Hetzelfde soort telefoongesprek dat ik over mijn moeder had gehad. Ze zei: “Ik wil dat je dit weet. We hebben dat gesprek niet meer.” Ik brak bijna aan de telefoon. Als jij ook om 02:00-03:00 wakker wordt ondanks Stilnoct, Mirtazapine, Theralen of Circadin, als je de hele keten hebt geprobeerd en van je arts het gevoel kreeg dat dit het laatste was wat hij of zij voor je wilde doen, probeer dit: 👉 https://www.elenoura.com/veluna-nl/advertorial 60 nachten garantie. Je betaalt niets als het niet werkt. Week 12. De slaap is diep. Ik droom weer, wat ik sinds 2016 niet meer had gedaan. Ik ben niet perfect, ik ben 49 en ik heb 11 jaar slaapschuld achter me. Maar ik word uitgerust wakker. Ik herinner me dingen. Ik vergeet geen woorden. Niet de angstaanjagende soort vergeetachtigheid. De normale soort. Ik heb nog steeds APOE4. Ik zal altijd APOE4 hebben. Maar wat ik heb geleerd is dit. Je genen zijn niet je lot. Ze voorspellen misschien 25 procent van de uitkomst. De andere 75 procent is wat je ermee doet. Twaalf jaar lang vertelde niemand mijn moeder wat ze eraan kon doen. Ze zeiden dat ze kruiswoordpuzzels moest maken. Ze zeiden dat ze over zes maanden terug moest komen. Ze rekenden €110 per maand voor een tablet die niets deed. En ze monitorden haar helemaal tot in een verpleeghuis waar ze stierf zonder de naam van haar kleinzoon te kennen. Ik ben niet het einde van mijn moeder. En jij hoeft dat van jou ook niet te zijn. Maar je moet één ding begrijpen. Hoe langer je wacht, hoe meer schade zich opstapelt. Hersenmist die genegeerd wordt, wordt een diagnose. Een diagnose wordt een telefoongesprek dat je kinderen zonder jou voeren. Dat telefoongesprek wordt een verpleeghuis. Een verpleeghuis wordt de laatste plek waar je woont. Nu, vandaag, als je om 02:30 wakker wordt, woorden kwijtraakt, maskeert, briefjes schrijft: je kunt dit nog omkeren. Over zes maanden is het venster smaller. Over een jaar is het nog smaller. Mijn moeder wachtte twaalf jaar omdat niemand haar vertelde dat er een andere optie bestond. Ik zeg het je nu. Je hebt een optie. Veluna pleisters leveren: L-Tryptofaan: daarom werkt warme melk, het brengt gedachten tot rust Hop: daarom maakt bier je slaperig, het helpt je makkelijker in slaap te vallen 5-HTP: dit is waar het lichaam van nature zelf melatonine van maakt Valeriaan: zorgt ervoor dat je dieper slaapt Magnesium: kalmeert het zenuwstelsel, en in tegenstelling tot tabletten komt het in de hersenen terecht en niet alleen in de spieren Via de huid. Gelijkmatig over acht uur. Geen piek die crasht. 👉 https://www.elenoura.com/veluna-nl/advertorial 60 nachten garantie. Merk je niets, dan betaal je niets. Want het Nederlandse zorgsysteem gaat je niet redden. Ze gaan je monitoren. Ze gaan je vertellen dat je je leven moet oppakken. Ze gaan Mirtazapine voorschrijven waar je 9 kilo van aankomt. En ze gaan geld verdienen aan je zorg wanneer je niet meer voor jezelf kunt zorgen. Je moet dit in eigen handen nemen. PS: Ik schreef dit omdat ik wilde dat iemand dit 20 jaar geleden aan mijn moeder had geschreven. Niemand deed het. Dus ik schrijf het aan jou. Stuur het naar je zus. Stuur het naar de vriendin die woorden kwijtraakt. Stuur het naar elke vrouw die je kent die haar moeder heeft zien verdwijnen en doodsbang is om haar achterna te gaan. De informatie over transdermale afgifte van plantenextracten staat sinds de jaren 90 in wetenschappelijke tijdschriften. Het zou in Nederland in 2026 geen geheim mogen zijn.
